حماقت که شاخ و دُم ندارد!
حماقت یعنی من
که انقدر می روم
تا تو دلتنگِ من شوی،
امّا
خبری از دلِ تنگِ تو نمی شود!
برمی گردم؛
چون دلتنگت می شوم...

نمی دونم چرا دلم عجیب فیلم "Me before You" رو خواست. می خوام برای چندمین بار ببینمش. شاید یه کم اشک بریزم و دلم سبک تر بشه!

+بازم حرف زدن باهات حالمو بهتر کرد. ممنونم "رفیق" بامرام!

چه حسی شیرین تر از این که حضورش رو همیشه احساس کنی، حتی وقتی کنارت نیست و ازت دوره... خدایا! شکرت...

خیلی حرف دارم اما دیگه اینجا نمی نویسم. باید اعتراف کنم حضور کسی این چند روز منو به شدت ترغیب و تشویق به نوشتن می کرد چون فکر می کردم با اشتیاق میاد و می خونه. اما امروز مطمئن شدم اشتباه می کردم. بود

لازم می دونم اینم اضافه کنم:"عشق" یه پدیده ی کاملا بی منطقه. برای همینم کسی که اساساً باهاش بیگانه ست و قبولش نداره نمی تونه وضعیت آدمی مثل منو بفهمه. منطق یعنی دلیل و هر دلیلی که برای دلبستگی بیارید

برگشتم... حالم بهتره. لااقل الان می دونم نوشته هامو می خونه و احساسم رو می دونه. گر چه درست درکم نمی کنه و خیلی باورم نداره. البته خودمو که به جاش می ذارم بهش حق میدم. راستش برای خودمم عجیبه. همونطور

آدمیزاد
غرورش را خیلی دوست دارد...
اگر داشته باشد،
آن را از او نگیرید؛
حتی به امانت نبرید؛
ضربه ای هم نزنیدش؛
چه رسد به شکستن یا له کردن!
آدمی
غرورش را خیلی زیاد،
شاید بیشتر از تمام داشته هایش دوست می دارد؛
حالا ببین اگر خودش
غرورش را
به خاطر تو نادیده بگیرد،
چه قدر دوستت دارد!
.
.
.
و این را بفهم آدمیزاد...!

در تو
صيادی ست با آب و دانه
و هــزار چاقوی تيــز
و در مــن
حمــاقتی گنجشک وار
کــه آســوده می کِشــانَدَم
بر بامِ تو...

+امروز باید برم دیدن مادربزرگم چون روز مادر نبودم و نتونستم برم. ولی انقدر سر درد و بدن درد دارم، نمی تونم بلند شم از جام. پسرا (برادرم و خواهرزاده م) هم خوابن و باوجود سر و صدای خانوم "ح" که داره آشپزخونه رو تمیز می کنه، حتی لای چشماشون باز نشده. بر عکس من که با کوچکترین صدایی از خواب می پرم. واقعا که خواب سنگین هم موهبتی ست!

معتاد شده ام
به عاشقانه نوشتنت؛
به شاعرانه خواندنت؛
به خواستنت از پسِ تمامِ کلمات؛
از نهایتِ همین فاصله ی لعنتی
که با وهم و خیال هم پُر نمی شود...
معتاد شده ام
به اینکه در انبوهِ بی وسعتِ واژه ها،
تو را جستجو کنم...
عطرت را حس کنم...
دستانت را لمس
و چشمانت را...
راستی
گفتی چشمانت
همرنگِ کدام یک از مداد رنگی های کودکی ام بود...؟!

"غزل"

+باید بیشتر با تنهایی م رفاقت کنم...
++"کافه چی" کجایی؟؟؟!!!

خواب
رویای فراموشی هاست!
خواب را دریابم
که در آن دولتِ خاموشی هاست...
با تو در خواب مرا
لذّتِ نابِ همآغوشی هاست!
من شکوفایی گل های امیدم را
در رویاها می بینم
و ندایی که به من می گوید:
"گر چه شب تاریک ست،
دل قوی دار!
سحر نزدیک ست"...

زنده یاد استاد "حمید مصدق"

+شب بخیر...